Sprostowanie Komendanta Straży Miejskiej w Debrznie w sprawie legalności radarów

Poniżej zamieszamy tekst (wraz z załącznikami) sprostowania nadesłanego przez Komendanta Straży Miejskiej w Debrznie pana Ireneusza Ruszczyka do artykułu pt. Warunki legalnego użytkowania i używania fotoradarów przez straże gminne

 

Witam serdecznie, 

Proszę o sprostowanie niniejszej informacji, która jednoznacznie wprowadza w błąd opinię publiczną w kwestii legalności dokonywanych pomiarów przy użyciu stacjonarnych urządzeń rejestrujących w miejscowości Cierznie i Uniechów.
W załączeniu przesyłam kopię wniosków, które zostały doręczone w dniu 18 listopada 2010 r. zatem przed wejściem w życie zmian do ustawy prawo o ruchu drogowym przekazującej kompetencje GITD.
Ponadto w załączeniu przesyłam także zgodę wydaną przez GDDKiA.
pozdrawiam
Ireneusz Ruszczyk
Ten wpis został opublikowany w kategorii Uncategorized. Dodaj zakładkę do bezpośredniego odnośnika.

11 odpowiedzi na Sprostowanie Komendanta Straży Miejskiej w Debrznie w sprawie legalności radarów

  1. mieczyk pisze:

    Bezwzględnie nie przyjmować mandatów od straży biznesowych kwestionując ich wysokość. Nawet jak Sąd nakaże zapłacić, to pieniądze pójdą do kasy państwa, a nie na konto gmin i cwaniaki zamiast zysków będą mieć straty.

    Te fotoradary, ich utrzymanie, pensyjki, samochody, korespondencja itp. kosztują i to dużo. Jak zostaną walnięci po kieszeni, to z pewnością się opamiętają.

    Pomijam tu wszystkie naruszenia prawa w Debrznie przez SM, za co komendant powinien wylecieć dyscyplinarnie, a Burmistrz naprawić szkody.

  2. sova pisze:

    Panie Komendancie. Życie to polowanie. Raz się jest myśliwym, a raz zwierzyną…
    http://www.se.pl/wydarzenia/kraj/poluja-na-kierowcow-jak-na-jelenie_141403.html

  3. censor pisze:

    Dz.U.2010.225.1466
    2012-01-01 zm. Dz.U.2011.244.1454 art. 7
    USTAWA
    z dnia 29 października 2010 r.
    o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw1)
    (Dz. U. z dnia 30 listopada 2010 r.)
    Art. 1. W ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.2)) wprowadza się następujące zmiany:
    1) w art. 2 w pkt 58 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 59 w brzmieniu:
    “59) urządzenie rejestrujące – stacjonarne, przenośne albo zainstalowane w pojeździe albo na statku powietrznym urządzenie ujawniające i zapisujące za pomocą technik utrwalania obrazów naruszenia przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami.”;
    2) w art. 20 w ust. 3 pkt 1 otrzymuje brzmienie:
    “1) samochodu osobowego, motocykla lub samochodu ciężarowego o dopuszczalnej masie całkowitej nieprzekraczającej 3,5 t:
    a) na autostradzie – 140 km/h,
    b) na drodze ekspresowej dwujezdniowej – 120 km/h,
    c) na drodze ekspresowej jednojezdniowej oraz na drodze dwujezdniowej co najmniej o dwóch pasach przeznaczonych dla każdego kierunku ruchu – 100 km/h,
    d) na pozostałych drogach – 90 km/h;”;
    3) w art. 78 dodaje się ust. 5 w brzmieniu:
    “5. W przypadku, gdy właścicielem lub posiadaczem pojazdu jest:
    1) osoba prawna,
    2) jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, której odrębne przepisy przyznają zdolność prawną,
    3) jednostka samorządu terytorialnego,
    4) spółka kapitałowa w organizacji,
    5) podmiot w stanie likwidacji,
    6) przedsiębiorca niebędący osobą fizyczną,
    7) zagraniczna jednostka organizacyjna
    – do udzielenia informacji, o której mowa w ust. 4, obowiązana jest osoba wyznaczona przez organ uprawniony do reprezentowania tego podmiotu na zewnątrz, a w przypadku niewyznaczenia takiej osoby – osoby wchodzące w skład tego organu zgodnie z żądaniem organu, o którym mowa w ust. 4, oraz sposobem reprezentacji podmiotu.”;
    4) w art. 129 w ust. 2 po pkt 9 dodaje się pkt 9a w brzmieniu:
    “9a) używania urządzeń rejestrujących;”;
    5) art. 129a otrzymuje brzmienie:
    “Art. 129a. 1. Kontrola ruchu drogowego w odniesieniu do kierującego pojazdem:
    1) który wykonuje przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.3)),
    2) w stosunku do którego zachodzi uzasadnione podejrzenie, że kieruje pojazdem w stanie nietrzeźwości lub w stanie po użyciu alkoholu albo środka działającego podobnie do alkoholu,
    3) który naruszył przepisy ruchu drogowego, w przypadku zarejestrowania tego naruszenia przy użyciu:
    a) przyrządów kontrolno-pomiarowych,
    b) przenośnych albo zainstalowanych w pojeździe albo na statku powietrznym urządzeń rejestrujących,
    4) który rażąco naruszył przepisy ruchu drogowego lub spowodował zagrożenie jego bezpieczeństwa
    – należy również do Inspekcji Transportu Drogowego.
    2. W ramach wykonywania kontroli ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w ust. 1, inspektorom Inspekcji Transportu Drogowego przysługują uprawnienia określone w art. 129 ust. 1 i 2, w tym również wobec właściciela lub posiadacza pojazdu.”;
    6) w art. 129b:
    a) w ust. 2 w pkt 1 lit. b otrzymuje brzmienie:
    “b) naruszającego przepisy ruchu drogowego, w przypadku ujawnienia i zarejestrowania czynu przy użyciu urządzenia rejestrującego;”,
    b) w ust. 3:
    – pkt 2 i 3 otrzymują brzmienie:
    “2) sprawdzania dokumentów wymaganych w związku z kierowaniem pojazdem i jego używaniem;
    3) używania urządzeń rejestrujących, z tym że w przypadku używania urządzenia zainstalowanego w pojeździe w czasie pracy urządzenia pojazd nie może znajdować się w ruchu;”,
    – w pkt 5 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 6 i 7 w brzmieniu:
    “6) sprawdzenia wykonania obowiązków określonych w art. 78 ust. 2;
    7) żądania od właściciela lub posiadacza pojazdu wskazania komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.”,
    c) ust. 4 otrzymuje brzmienie:
    “4. Strażnicy gminni (miejscy) mogą dokonywać na drogach gminnych, powiatowych i wojewódzkich oraz drogach krajowych w obszarze zabudowanym, z wyłączeniem autostrad i dróg ekspresowych, czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego z użyciem przenośnych albo zainstalowanych w pojeździe urządzeń rejestrujących w oznakowanym miejscu i określonym czasie, uzgodnionymi z właściwym miejscowo komendantem powiatowym (miejskim) lub Komendantem Stołecznym Policji.”;
    7) po art. 129f dodaje się art. 129g i 129h w brzmieniu:
    “Art. 129g. 1. Ujawnianie za pomocą stacjonarnych urządzeń rejestrujących zainstalowanych w pasie drogowym dróg publicznych następujących naruszeń przepisów ruchu drogowego:
    a) przekraczania dopuszczalnej prędkości,
    b) niestosowania się do sygnałów świetlnych
    – z zastrzeżeniem art. 129b ust. 3 pkt 3, należy do Inspekcji Transportu Drogowego.
    2. Wykonując zadania, o których mowa w ust. 1, Inspekcja Transportu Drogowego:
    1) rejestruje obrazy naruszeń przepisów ruchu drogowego i przetwarza do celów określonych w niniejszej ustawie obraz pojazdu, którym naruszono przepisy ruchu drogowego, oraz wizerunek kierującego pojazdem, jeżeli został on zarejestrowany oraz dane obejmujące:
    a) numer rejestracyjny pojazdu, którym naruszono przepisy,
    b) datę, czas oraz określenie miejsca popełnienia naruszenia,
    c) rodzaj naruszenia,
    d) dane właściciela lub posiadacza pojazdu lub kierującego pojazdem,
    e) numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego;
    2) w postępowaniach w sprawach o wykroczenia, o których mowa w ust. 1, prowadzi czynności wyjaśniające, kieruje do sądu wnioski o ukaranie, oskarża przed sądem oraz wnosi środki odwoławcze – w trybie i zakresie określonych w ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm.4));
    3) wnioskuje do zarządców dróg publicznych, z wyłączeniem dróg zarządzanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, o instalację lub usunięcie urządzenia rejestrującego albo obudowy na to urządzenie, z zastrzeżeniem iż w sprawach dotyczących urządzeń rejestrujących naruszenia przepisów ruchu drogowego o dopuszczalnej prędkości wniosek wymaga uprzedniego zasięgnięcia opinii właściwego komendanta wojewódzkiego Policji;
    4) dokonuje zakupu i naprawy oraz wykonuje czynności wynikające z bieżącej eksploatacji i obsługi urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, w tym czynności obejmujące import danych zarejestrowanych przez te urządzenia oraz montaż urządzeń w zainstalowanych obudowach w przypadku urządzeń zainstalowanych przez Inspekcję Transportu Drogowego lub zarządcę drogi działającego na wniosek, o którym mowa w pkt 3, a także w przypadku obudów urządzeń rejestrujących należących do Policji.
    3. Zadania Inspekcji Transportu Drogowego, o których mowa w ust. 1, wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego przy pomocy Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz jego delegatur terenowych.
    4. Minister właściwy do spraw transportu określi, w drodze rozporządzenia, sposób, tryb oraz warunki techniczne gromadzenia, przetwarzania, udostępniania i usuwania przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego utrwalonych obrazów i danych, uwzględniając dokumentację i zakres czynności niezbędnych do przeprowadzenia postępowania w sprawach o wykroczenia, o których mowa w ust. 1, oraz konieczność ochrony zarejestrowanych danych przed nieuprawnioną ingerencją i ujawnieniem.
    5. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw wewnętrznych i Ministrem Sprawiedliwości, uwzględniając zakres niezbędnych danych oraz konieczność zapewnienia jednolitości dokumentów, określi, w drodze rozporządzenia, wzory dokumentów stosowanych przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2 pkt 2.
    Art. 129h. 1. W zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1, rejestracji podlegają w szczególności:
    1) obraz naruszenia, w tym obraz pojazdu, którym kierujący naruszył przepisy ruchu drogowego, wraz z numerem rejestracyjnym pojazdu;
    2) data oraz czas popełnienia naruszenia;
    3) numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego;
    – a w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem dopuszczalnej prędkości rejestrowane są również:
    4) prędkość, z jaką poruszał się pojazd;
    5) prędkość dopuszczalna w miejscu i czasie popełnienia naruszenia.
    2. W szczególnie uzasadnionych bezpieczeństwem ruchu drogowego przypadkach Inspekcja Transportu Drogowego może ujawniać naruszenia przepisów ruchu drogowego w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 lit. a, również za pomocą urządzeń rejestrujących, które ujawniają naruszenia przepisów ruchu drogowego na określonym odcinku drogi. W takim przypadku urządzenia te rejestrują w szczególności:
    1) obraz pojazdu, którym kierujący naruszył przepisy ruchu drogowego, wraz z numerem rejestracyjnym pojazdu;
    2) datę, czas oraz określenie odcinka drogi, na którym popełnione zostało naruszenie;
    3) średnią prędkość, z jaką poruszał się pojazd na odcinku drogi, na którym popełnione zostało naruszenie;
    4) prędkość dopuszczalną na odcinku drogi, na którym popełnione zostało naruszenie, w czasie jego popełnienia;
    5) numer identyfikacyjny urządzenia rejestrującego.
    3. Główny Inspektor Transportu Drogowego ustala wpisanego do dowodu rejestracyjnego właściciela lub posiadacza pojazdu, którym dokonano naruszenia przepisów ruchu drogowego, na podstawie danych i informacji:
    1) określonych w ust. 1 i 2;
    2) z centralnej ewidencji pojazdów i centralnej ewidencji kierowców udostępnianych za pomocą systemu teleinformatycznego;
    3) uzyskanych w związku z prowadzonym postępowaniem, w szczególności od polskich i zagranicznych organów rejestrujących pojazd.
    4. Główny Inspektor Transportu Drogowego, przetwarzając dane osobowe w zakresie, o którym mowa w ust. 3, jest zwolniony z obowiązku informacyjnego określonego w art. 25 ust. 1 ustawy, o której mowa w art. 80b ust. 4.
    5. Minister właściwy do spraw transportu, mając na względzie przyczyny i lokalizację wypadków drogowych, przeciwdziałanie tym wypadkom oraz wdrażanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego, określi, w drodze rozporządzenia:
    1) warunki lokalizacji w pasie drogowym dróg publicznych stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, z uwzględnieniem zasady, że instalowana i używana jest obudowa wraz z urządzeniem rejestrującym;
    2) sposób oznakowania stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, z uwzględnieniem oddziaływania prewencyjnego poprzez zapewnienie odpowiedniej widoczności;
    3) sposób dokonywania pomiarów przez urządzenia rejestrujące, z uwzględnieniem progów prędkości dostosowanych do obowiązującego na drodze ograniczenia prędkości, oraz przetwarzania przez te urządzenia zarejestrowanych danych, a także biorąc pod uwagę możliwość błędu kierowcy do 10 km/h włącznie w utrzymaniu dopuszczalnej prędkości;
    4) szczegółowe warunki wykonywania przez strażników gminnych (miejskich) czynności z zakresu kontroli ruchu drogowego, o których mowa w art. 129b ust. 4, w tym obowiązku oznakowania miejsc prowadzenia kontroli.”;
    8) art. 134a otrzymuje brzmienie:
    “Art. 134a. W stosunku do pojazdów wykonujących przewóz drogowy w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, a także w przypadku kontroli, o której mowa w art. 129a ust. 1 pkt 2-4, uprawnienia i obowiązki policjantów oraz organów Policji określone w art. 132 ust. 1-3, 5 i 6 oraz w art. 133 wykonują również odpowiednio inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego oraz organy tej inspekcji.”;
    9) w art. 139 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
    “4. W przypadku kontroli, o której mowa w art. 129a ust. 1, uprawnienia i obowiązki policjantów określone w art. 135 ust. 1 i art. 136 ust. 1 wykonują w stosunku do kierujących pojazdami również inspektorzy Inspekcji Transportu Drogowego.”.
    Art. 2. W ustawie z dnia 20 maja 1971 r. – Kodeks wykroczeń (Dz. U. z 2010 r. Nr 46, poz. 275, z późn. zm.5)) wprowadza się następujące zmiany:
    1) po art. 92 dodaje się art. 92a w brzmieniu:
    “Art. 92a. Kto, prowadząc pojazd, nie stosuje się do ograniczenia prędkości określonego ustawą lub znakiem drogowym, podlega karze grzywny.”;
    2) w art. 96 dodaje się § 3 w brzmieniu:
    “§ 3. Tej samej karze podlega, kto wbrew obowiązkowi nie wskaże na żądanie uprawnionego organu, komu powierzył pojazd do kierowania lub używania w oznaczonym czasie.”.
    Art. 3. W ustawie z dnia 21 marca 1985 r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r. Nr 19, poz. 115, z późn. zm.6)) po art. 20a dodaje się art. 20b-20e w brzmieniu:
    “Art. 20b. 1. Do zarządcy drogi należy ponadto instalacja w pasie drogowym stacjonarnych urządzeń rejestrujących, o których mowa w art. 2 pkt 59 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, z późn. zm.7)), obudów na te urządzenia, ich usuwanie oraz utrzymanie zewnętrznej infrastruktury dla zainstalowanych urządzeń.
    2. Zarządcy dróg instalują lub usuwają stacjonarne urządzenia rejestrujące lub obudowy na te urządzenia na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego lub z inicjatywy własnej, za zgodą Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
    3. Zadania, o których mowa w ust. 1, są finansowane przez zarządcę drogi.
    4. W przypadku dróg zarządzanych przez Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad obowiązki, o których mowa w ust. 1-3, wykonuje Główny Inspektor Transportu Drogowego.
    5. Przepisy ust. 1-3 o zarządcy drogi stosuje się odpowiednio do straży gminnych (miejskich) w przypadku urządzeń rejestrujących eksploatowanych przez te straże.
    6. W pasie drogowym dróg publicznych zabrania się instalowania, usuwania, a także eksploatowania (bieżącej obsługi) urządzeń rejestrujących lub obudów na te urządzenia przez podmioty inne niż zarządcy dróg, Policja, Inspekcja Transportu Drogowego oraz straże gminne (miejskie).
    Art. 20c. 1. Zapewnienie funkcjonowania stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia, polegające w szczególności na: zakupie, instalacji w pasie drogowym, utrzymaniu i naprawie oraz wynikające z ich bieżącej eksploatacji i obsługi w tym również import danych zarejestrowanych przez te urządzenia oraz montaż urządzeń w zainstalowanych obudowach, należy odpowiednio do:
    1) Inspekcji Transportu Drogowego – w przypadku urządzeń zainstalowanych przez Inspekcję Transportu Drogowego lub zarządcę drogi działającego na wniosek Głównego Inspektora Transportu Drogowego oraz w przypadku obudów urządzeń rejestrujących należących do Policji;
    2) jednostki samorządu terytorialnego lub straży gminnej (miejskiej) – w pozostałych przypadkach.
    2. Zadania, o których mowa w ust. 1, są finansowane odpowiednio przez:
    1) Inspekcję Transportu Drogowego z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu – w przypadku urządzeń określonych w ust. 1 pkt 1;
    2) właściwe jednostki samorządu terytorialnego – w przypadku urządzeń określonych w ust. 1 pkt 2.
    Art. 20d. Dochody uzyskane z grzywien nałożonych za naruszenia przepisów ruchu drogowego ujawnione za pomocą urządzeń rejestrujących, jednostki samorządu terytorialnego przeznaczają w całości na finansowanie:
    1) zadań inwestycyjnych, modernizacyjnych lub remontowych związanych z siecią drogową;
    2) utrzymania i funkcjonowania infrastruktury oraz urządzeń drogowych, w tym na budowę, przebudowę, remont, utrzymanie i ochronę dróg oraz drogowych obiektów inżynierskich;
    3) poprawy bezpieczeństwa ruchu drogowego, w tym popularyzację przepisów ruchu drogowego, działalność edukacyjną oraz współpracę w tym zakresie z właściwymi organizacjami społecznymi i instytucjami pozarządowymi.
    Art. 20e. Przepisów art. 40 ust. 1 i 3 nie stosuje się do zajęcia pasa drogowego przez Inspekcję Transportu Drogowego w związku z wykonywaniem zadań określonych w art. 20b ust. 4 oraz art. 20c ust. 1 pkt 1.”.
    Art. 4. W ustawie z dnia 24 sierpnia 2001 r. – Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia (Dz. U. z 2008 r. Nr 133, poz. 848, z późn. zm.8)) wprowadza się następujące zmiany:
    1) w art. 17 § 3 otrzymuje brzmienie:
    “§ 3. Organom administracji rządowej i samorządowej, organom kontroli państwowej i kontroli samorządu terytorialnego oraz strażom gminnym (miejskim) uprawnienia oskarżyciela publicznego przysługują tylko wówczas, gdy w zakresie swego działania w tym w trakcie prowadzonych czynności wyjaśniających ujawniły wykroczenia i wystąpiły z wnioskiem o ukaranie.”;
    2) w art. 97 § 1 otrzymuje brzmienie:
    “§ 1. W postępowaniu mandatowym, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej, funkcjonariusz uprawniony do nakładania grzywny w drodze mandatu karnego może ją nałożyć jedynie, gdy:
    1) schwytano sprawcę wykroczenia na gorącym uczynku lub bezpośrednio po popełnieniu wykroczenia,
    2) stwierdzi popełnienie wykroczenia naocznie pod nieobecność sprawcy, a nie zachodzi wątpliwość co do sprawcy czynu,
    3) stwierdzi popełnienie wykroczenia za pomocą przyrządu kontrolno-pomiarowego lub urządzenia rejestrującego, a sprawca nie został schwytany na gorącym uczynku lub bezpośrednio potem, i nie zachodzi wątpliwość co do sprawcy czynu
    – w tym także, w razie potrzeby, po przeprowadzeniu w niezbędnym zakresie czynności wyjaśniających, podjętych niezwłocznie po ujawnieniu wykroczenia. Nałożenie grzywny w drodze mandatu karnego nie może nastąpić po upływie 14 dni od daty ujawnienia czynu w wypadku, o którym mowa w pkt 1, 90 dni w wypadku, o którym mowa w pkt 2, oraz 180 dni w wypadku, o którym mowa w pkt 3.”.
    Art. 5. W ustawie z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (Dz. U. z 2007 r. Nr 125, poz. 874, z późn. zm.9)) wprowadza się następujące zmiany:
    1) w art. 50:
    a) pkt 3 otrzymuje brzmienie:
    “3) przestrzegania przepisów ruchu drogowego w zakresie i na zasadach określonych w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;”,
    b) pkt 8 otrzymuje brzmienie:
    “8) rodzaju używanego paliwa poprzez pobranie próbek paliwa z pojazdu.”;
    2) art. 50a otrzymuje brzmienie:
    “Art. 50a. Minister właściwy do spraw transportu, w porozumieniu z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych, określi, w drodze rozporządzenia, szczegółowy tryb kontroli, o której mowa w art. 50 pkt 8, uwzględniając sposób przeprowadzenia kontroli i badania próbek rodzaju używanego paliwa.”;
    3) w art. 51:
    a) ust. 3 otrzymuje brzmienie:
    “3. Główny Inspektor Transportu Drogowego koordynuje, nadzoruje i kontroluje działalność wojewódzkich inspektorów transportu drogowego oraz nadzoruje wykonanie w roku budżetowym planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego.”,
    b) ust. 5 i 6 otrzymują brzmienie:
    “5. Czynności związane z realizacją zadań określonych w art. 50 w zakresie określonym w art. 68-75 wykonują inspektorzy Inspekcji, zwani dalej “inspektorami”.
    6. W sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Inspekcji organem właściwym jest:
    1) Główny Inspektor Transportu Drogowego – w sprawach związanych z kontrolą przestrzegania przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;
    2) wojewódzki inspektor – w pozostałych sprawach.”,
    c) dodaje się ust. 7 w brzmieniu:
    “7. Organem wyższego stopnia w rozumieniu Kodeksu postępowania administracyjnego w sprawach, o których mowa w ust. 6 pkt 2, jest Główny Inspektor Transportu Drogowego.”;
    4) w art. 52:
    a) ust. 1 otrzymuje brzmienie:
    “1. Główny Inspektor Transportu Drogowego kieruje Inspekcją przy pomocy podległego mu Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego oraz delegatur terenowych Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, zwanych dalej “delegaturami”.”,
    b) po ust. 1 dodaje się ust. 1a-1c w brzmieniu:
    “1a. Główny Inspektor Transportu Drogowego może sprawę należącą do właściwości delegatury przejąć lub przekazać do załatwienia innej delegaturze albo sprawę należącą do swojej właściwości przekazać do załatwienia wskazanej delegaturze.
    1b. Delegaturami kierują naczelnicy delegatur. Decyzje i postanowienia w sprawach z zakresu właściwości delegatur oraz w sprawach przekazanych do załatwienia przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego naczelnicy delegatur wydają w imieniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego.
    1c. Obsługę delegatury zapewnia wojewódzki inspektorat transportu drogowego będący jej siedzibą.”,
    c) ust. 2 otrzymuje brzmienie:
    “2. Prezes Rady Ministrów, w drodze zarządzenia, nadaje statut Głównemu Inspektoratowi Transportu Drogowego, w którym określa organizację Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego i jego delegatur, w tym terytorialny zasięg działania delegatur oraz wojewódzkie inspektoraty transportu drogowego będące ich siedzibami.”;
    5) w art. 53 ust. 5 otrzymuje brzmienie:
    “5. Zastępcę wojewódzkiego inspektora powołuje i odwołuje wojewoda, na wniosek wojewódzkiego inspektora, w uzgodnieniu z Głównym Inspektorem Transportu Drogowego.”;
    6) w art. 54:
    a) w ust. 2 w pkt 10 kropkę zastępuje się średnikiem i dodaje się pkt 11 i 12 w brzmieniu:
    “11) wykonuje zadania Inspekcji dotyczące kontroli i nadzoru nad przestrzeganiem przepisów ruchu drogowego przez kierujących pojazdami w zakresie, o którym mowa w art. 129g ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym;
    12) uzgadnia opracowane przez wojewodów projekty rocznych planów rzeczowo-finansowych w części dotyczącej wojewódzkich inspektoratów transportu drogowego.”,
    b) po ust. 2 dodaje się ust. 2a w brzmieniu:
    “2a. Zadania Głównego Inspektora Transportu Drogowego finansowane są z budżetu państwa z części, której dysponentem jest minister właściwy do spraw transportu.”;
    7) w art. 70 ust. 4 otrzymuje brzmienie:
    “4. Inspektor wykonuje czynności kontrolne w obecności kontrolowanego albo osoby przez niego upoważnionej, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1a, w obecności kierującego.”;
    8) art. 71 otrzymuje brzmienie:
    “Art. 71. Zatrzymanie pojazdu do kontroli może być dokonane tylko przez umundurowanego inspektora.”;
    9) w art. 76 ust. 2 otrzymuje brzmienie:
    “2. Zatrudnienie pracownika Inspekcji na stanowisku inspektora poprzedzone jest praktyką w ramach kursu specjalistycznego zakończonego egzaminem kwalifikacyjnym, z zastrzeżeniem art. 76a ust. 3.”;
    10) art. 76a otrzymuje brzmienie:
    “Art. 76a. 1. Uprawnienia kontrolne inspektorów Inspekcji przysługują również pracownikom Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego po spełnieniu warunków, o których mowa w art. 76 ust. 1.
    2. Do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, o których mowa w ust. 1, przepisy art. 55, art. 56, art. 69 ust. 1 i 1a, art. 70, art. 71, art. 73 i art. 74 stosuje się odpowiednio.
    3. Decyzję o skierowaniu pracownika Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego na egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, podejmuje Główny Inspektor Transportu Drogowego. W takim przypadku skierowanie na egzamin kwalifikacyjny, o którym mowa w art. 76 ust. 1 pkt 6, nie wymaga odbycia przez pracownika kursu specjalistycznego oraz praktyki w ramach tego kursu.”;
    11) art. 79 otrzymuje brzmienie:
    “Art. 79. 1. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych korzystają z ochrony przewidzianej w Kodeksie karnym dla funkcjonariuszy publicznych.
    2. Inspektorzy podczas i w związku z pełnieniem obowiązków służbowych mają prawo:
    1) żądać niezbędnej pomocy od instytucji państwowych oraz organów administracji rządowej i samorządu terytorialnego, które w zakresie swojego działania obowiązane są nieodpłatnie udzielić żądanej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa;
    2) zwracać się do przedsiębiorców, jednostek organizacyjnych i organizacji społecznych, a w nagłych wypadkach również do każdej osoby, o udzielenie niezbędnej pomocy w granicach obowiązujących przepisów prawa.
    3. Przepisy ust. 1 i 2 stosuje się odpowiednio do pracowników Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego, o których mowa w art. 76a ust. 1.”;
    12) w art. 93:
    a-c) (1) (uchylone),
    d) dodaje się ust. 11 w brzmieniu:
    “11. Do kar, o których mowa w ust. 10, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, z późn. zm.10)).”.
    Art. 6. W ustawie z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 152, poz. 1018) art. 12 otrzymuje brzmienie:
    “Art. 12. 1. Postępowania w sprawach przejęcia na rzecz Skarbu Państwa własności pojazdów nieodebranych przez uprawnione osoby w terminie określonym w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, niezakończone przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy umarza się, a sprawy przekazuje właściwym starostom. Przepis art. 11 stosuje się odpowiednio.
    2. W przypadkach, w których termin określony w art. 130a ust. 10 ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym, upłynął przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy i nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie przejęcia własności pojazdu na rzecz Skarbu Państwa, przepis art. 11 stosuje się odpowiednio.”.
    Art. 7. Dotychczasowe przepisy wykonawcze wydane na podstawie art. 50a ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym zachowują moc do dnia wejścia w życie przepisów wykonawczych wydanych na podstawie art. 50a tej ustawy w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, nie dłużej jednak, niż przez 6 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy.
    Art. 8. Postępowania w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenia, za które ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym przewiduje karę pieniężną, ujawnione przez funkcjonariuszy Policji przed dniem 1 stycznia 2012 r., prowadzone będą na podstawie przepisów obowiązujących w dniu ujawnienia naruszenia.
    Art. 9. Postępowania w sprawach o wykroczenia dotyczące naruszeń przepisów ruchu drogowego w zakresie przekraczania dopuszczalnej prędkości lub niestosowania się do sygnałów świetlnych popełnionych przed dniem 1 lipca 2011 r. prowadzone będą na podstawie przepisów obowiązujących w dniu popełnienia wykroczenia.
    Art. 10. W terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie niniejszej ustawy:
    1) Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad przekaże znajdujące się w jego władaniu stacjonarne urządzenia rejestrujące oraz obudowy na te urządzenia Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego. Przekazanie nastąpi w drodze protokołów zdawczo-odbiorczych;
    2) zarządcy dróg usuną urządzenia rejestrujące oraz obudowy na te urządzenia zainstalowane w pasie dróg publicznych, eksploatowane przez podmioty inne niż Policja, zarządcy dróg, straże gminne (miejskie) oraz Inspekcja Transportu Drogowego;
    3) Komendant Główny Policji, zarządcy dróg z wyłączeniem Generalnego Dyrektora Dróg Krajowych i Autostrad, oraz komendanci straży gminnych (miejskich) przekażą Głównemu Inspektorowi Transportu Drogowego wykazy stacjonarnych urządzeń rejestrujących oraz obudów na te urządzenia zainstalowanych w pasie dróg publicznych odpowiednio przez: Policję, zarządców dróg oraz straże gminne (miejskie), ze wskazaniem typu (modelu) zainstalowanego urządzenia rejestrującego lub obudowy na to urządzenie, szczegółowym określeniem miejsca ich instalacji oraz opisem infrastruktury technicznej towarzyszącej instalacji, a także wyszczególnieniem znajdującego się w ich posiadaniu wyposażenia technicznego niezbędnego do eksploatacji wyżej wymienionych urządzeń obejmującego klucze oraz hasła (kody) dostępu.
    Art. 11. Ustawa wchodzi w życie po upływie 30 dni od dnia ogłoszenia, z wyjątkiem:
    1) (2) (uchylony);
    2) art. 1 pkt 7 w zakresie dotyczącym art. 129g ust. 1-3 oraz art. 129h ust. 1-4;
    3) art. 3 w zakresie dotyczącym art. 20c
    – które wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2011 r.

  4. gangam style pisze:

    Censor jeśli masz rację to wszystkie fotoradary muszą mieć ponowną zgodę GITD !!! i to trzeba sprawdzić, bo być może wszystkie fotoradary SMiG w Polsce są nielegalne! Sensacja na miarę wyroku Trybunału Konstytucyjnego…

    • NoSign pisze:

      To nie tak … zwróć uwagę, że ustawa zmieniająca nakazuje przekazanie do ITD w terminie 3 miesięcy wszystkich danych (m.in. kodów dostępu) dotyczących już zainstalowanych fotoradarów. Sprawa jest więc jasna o ile PRZED wejściem ustawy w życie fotoradar był zainstalowany. W przypadku SM Debrzno jedynie wniosek z zgodę do GDDKiA został wysłany przed wejściem w życie ustawy, ale zarówno zgoda GDDKiA na zajęcie pasa drogi (bo na nic innego nie mogli wydać zgody 😉 ) jak i faktyczna instalacja miała miejsce po wejściu Ustawy w życie – z pominięciem zgody GITD oczywiście. Zwróćcie uwagę, że w piśmie GDDKiA użyto zwrotu “opinia GITD”, więc GITD o sprawie wie, ale zgody nie wydało a jedynie poinformowało co o tym wszystkim myśli 😉

      • censor pisze:

        Nie pisze tylko o tym przypadku. Przepis art.10 jest przepisem technicznym związanym z inwentaryzacją tych urządzeń, a nie przepisem legalizującym wcześniej zamontowane urządzenia. Zasady techniki prawodawczej wymagają uchwalenia w ustawie wprost przepisu, który zezwalał by na dalsze użytkowanie tych urządzeń na mocy poprzednio obowiązujących przepisów. Skoro takiego przepisu przejściowego nie ma, to w momencie wejścia w życie ustawy z dnia 29 października 2010 r.
        o zmianie ustawy – Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw zaktualizował się wobec adresatów norm prawnych ( straży gminnych ) obowiązek dopełnienia wszelkich wymogów nałożonych niniejszą ustawą.

        • NoSign pisze:

          OK, Twoje wyjaśnienie mnie przekonuje. Nie jestem prawnikiem więc “zasady techniki prawodawczej” są mi obce. Pozostaje więc poczekać aż ktoś załapie mandat w Debrznie, poczyta nasze komentarze, i będzie miał dość determinacji, aby mandatu nie przyjąć (nie zapłacić), wnieść sprzeciw od wyroku nakazowego (który z pewnością nadejdzie) i poruszyć kwestię na rozprawie w trybie “zwykłym” (ewentualnie ciągnąć sprawę do apelacji 😉 )

          • redakcja pisze:

            A ja myślę, że nie miną 2 tygodnie, a radary w Gminie Debrzo zostaną wyłączone.

          • D.M.P-ń pisze:

            Jestem taką osobą.
            W dniu 24 czerwca 2011 r w miejscowości Cierżno zrobiono mi foto (+ 15 km/h), nie przyjąłem mandatu karnego. Złożyłem również sprzeciw do wyroku nakazowego (jego wydanie było absurdem) wydanego przez SR w Człuchowie, ten sąd w listopadze tego roku utrzymał w mocy wyrok nakazowy (szok!!).
            Jutro wysyłam apelację do wyroku do SO w Gdańsku. Jestem ciekaw rozwiązania….

          • redakcja pisze:

            Witam
            Niech Pan sprawdzi, czy kieruje Pan apelację do wlaściwego sądu. Wydaje mi się, że apelację należy skierować do Sądu Okręgowego w Słupsku.

  5. censor pisze:

    Profesor ma rację, bo przepisy wprowadzające art. 20 b nie przewidują przepisów przejściowych legalizujących wcześniej uzyskane zezwolenia. Procedura powinna byc powtórzona. Pomiary są nielegalne.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *